Un omaggio all’amico Zosimos, fine grecista e, come me, innamorato della lingua e della cultura del paese culla della nostra civiltà. Un omaggio un po’ alessandrino, ça va sans dire , e non a caso:

(PS: la traduzione è mia, non bastonatemi…)

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στη φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

Corpo, ricordati non solamente quanto fosti amato,
ne’ solamente i letti in cui giacesti,
ma anche i desideri presi di te che si
facevano luccichìo manifesto negli occhi,
da far tremare la voce — e che qualche
fatale intralcio dissolveva.
Adesso che è tutto dietro le spalle,
sembra quasi che a quei desideri
tu ti sia effettivamente donato — e come brillavano,
ricordatelo, in quegli occhi a te fissi;
Come ne era spezzata la voce, da te, ricordatelo, corpo.

Konstantinos Kavafis (1918)